Mostrando entradas con la etiqueta Poesía. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Poesía. Mostrar todas las entradas

VEN, ESPÍRITU

26 mayo 2007

Ven, Espíritu Divino,
manda tu luz desde el cielo.
Padre amoroso del pobre;
don, en tus dones espléndido;
luz que penetra las almas;
fuente del mayor consuelo.
Ven, dulce huésped del alma,
descanso de nuestro esfuerzo,
tregua en el duro trabajo,
brisa en las horas de fuego,
gozo que enjuga las lágrimas
y reconforta en los duelos.
Entra hasta el fondo del alma,
divina luz y enriquécenos.
Mira el vacío del hombre,
si tú le faltas por dentro;
mira el poder del pecado,
cuando no envías tu aliento.
Riega la tierra en sequía,
sana el corazón enfermo,
lava las manchas,
infunde calor de vida en el hielo,
doma el espíritu indómito,
guía al que tuerce el sendero.
Reparte tus siete dones,
según la fe de tus siervos;
por tu bondad y tu gracia,
dale al esfuerzo su mérito;
salva al que busca salvarse
y danos tu gozo eterno. Amén

LO QUE QUIERO SER

Lo que quiero ser

Quiero ser pastor
que vele por los suyos;
árbol frondoso
que dé sombra
al cansado;
fuente donde
beba el sediento.
Quiero ser canción
que inunde los silencios;
libro que descubra
horizontes remotos;
poema que deshiele
un corazón frío;
papel donde se pueda
escribir una historia.
Quiero ser risa en los
espacios tristes,
y semilla que prende
en el terreno yermo.
Ser carta de amor para el solitario,
y grito fuerte para el sordo…
Pastor, árbol o fuente, canción, libro o poema…
Papel, risa, grito, carta, semilla…
Lo que tú quieras,
lo que tú pidas,
lo que tú sueñes,
Señor… eso quiero ser.
José M. R. Olaizola

LETRAS GALEGAS: MARÍA MARIÑO

17 mayo 2007

17 de maio, día das Letras Galegas. Precisamente o 20 de marzo de 1963, tres membros da Real Academia Galega, Manuel Gómez Román, Xesús Ferro Couselo e Francisco Fernández del Riego, presentaron nesta institución unha proposta histórica: Que se declarase o dia 17 de maio de cada ano "Dia das Letras Galegas" como data para "recoller o latexo material da actividade intelectual galega". O 17 de maio celebrábase aquel ano o centenario da publicación dos CANTARES GALLEGOS de Rosalía de Castro. Porque é certo que libro de Rosalía, editado en 1863, "foi a primeira obra mestra coa que contou a literatura galega contemporánea" e que "a súa aparición veu a darlle prestixio universal á nosa fala coma instrumento de creación literaria".
Moitos foron os homenaxeados, lembro con moito agarimo os anos de escola cando chegado este día faciamos unha grande festa en Lugo. Lembro os premios que recibín polos concursos de poesía e de contos cando as Fillas da Caridade organizaban actividades para dar a coñecer á personaxe á que se lle adicaba o día.
Este ano María Mariño é o centro da homenaxe. Aínda que naceu en Noia e que vivíu en moitos lugares, asentouse no Courel, fermoso lugar con fermosa paisaxe. Pero naquel tempo, salvo algúns outros poetas, non se percibíu a grandeza do seu libro "Palabra no Tempo". Só ten en galego esta obra e outra, "Verba que comeza", e en castelán "Más allá del tiempo". Por iso, agora recupérase a súa obra e dase a coñecer a poesía fermosa, fermosa, fermosa:
De forte ollar, amiga,
de frío que non se quenta,
Amiga, que eres de todo
se por ninguén esquencida.
Soia co teu silencio
na forza do teu poder,
un por un de cada ser
levas do fin ó comenzo,
descansar a túa fonte
E logo d'alí cansiños,
amigo, dinos pra onde?
Deixa, amiga, ós nosos pes,
fríos polo teu ver,
algo do noso sentir,
do són que tí fas fuxir
amiga, por aquil nacer...